همكاري بن زايد و بن سلمان براي مهار بهار عربي
سيد عماد حسيني
پس از مرگ شيخ زايد در نوامبر ۲۰۰۴، شيخ خليفه شوراي كليدي مسوول كنترل بودجه ابوظبي را بازسازي كرد.
اين تغييرات شامل ورود اعضاي جديد خاندان حاكم و كنار گذاشتن بستگان سالخوردهاي بود كه از به قدرت رسيدن زايد و تاسيس فدراسيون حمايت كرده بودند. نويسنده معتقد است اين ترتيبات جديد به تثبيت نفوذ محمد بن زايد كمك كرد.
نويسنده استدلال ميكند كه محمد بن زايد بهتدريج به حاكم واقعي ابوظبي تبديل شد؛ در حالي كه حضور عمومي شيخ خليفه روزبهروز كاهش مييافت.
بر اساس روايت كتاب، پس از سكته مغزي خليفه در سال ۲۰۱۴، محمد بن زايد عملا اداره امارات را در دست گرفت؛ سالها پيش از آنكه رسما به رياست اين فدراسيون برسد.
اين كتاب، روند ظهور محمد بن زايد را با افزايش خريد تسليحات امريكايي از سوي امارات، بهويژه جنگندهها و سامانههاي دفاع موشكي، مرتبط ميداند. در اين ميان، ايجاد توان بازدارندگي در برابر ايران در اولويت قرار داشت.
پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، امارات متحده عربي همكاريهاي امنيتي خود را با دولت جورج دبليو بوش گسترش داد.
در اين كتاب آمده است كه محمد بن زايد يك تيپ از نيروهاي اماراتي را به افغانستان اعزام كرد تا در كنار نيروهاي امريكايي و غربي در عمليات عليه طالبان مشاركت كنند.
پس از حمله امريكا به عراق در سال ۲۰۰۳، امارات متحده عربي در تامين مالي گروههاي مورد حمايت امريكا و دولت جديد عراق مشاركت كرد و با حمايت از سياستهاي واشنگتن در منطقه، جايگاه خود را نزد مقامهاي امريكايي تقويت كرد.
نويسنده همچنين به مشاركت نيروهاي اماراتي در عمليات مشترك با امريكا و متحدانش در سومالي، كوزوو و افغانستان اشاره ميكند و اين اقدامات را بخشي از تلاش ابوظبي براي تثبيت جايگاه خود به عنوان شريكي نظامي قابل اعتماد ميداند.
نويسنده نتيجه ميگيرد كه محمد بن زايد صرفا به دنبال برقراري يك رابطه ائتلافي سنتي با ايالات متحده نبود، بلكه ميخواست جايگاهي به دست آورد كه از نظر ميزان احترام و نفوذ در واشنگتن، با موقعيت عربستان سعودي و از نظر سطح حمايت امنيتي امريكا، با جايگاه اسراييل قابل مقايسه باشد.
محمد بن زايد سالها به مقامهاي امريكايي هشدار ميداد كه جوامع عربي آمادگي پذيرش دموكراسي را ندارند و برگزاري انتخابات به قدرتگيري جريانهاي اسلامگراي سياسي، بهويژه اخوانالمسلمين در مصر، حماس در غزه و حزبالله در لبنان منجر خواهد شد.
او پيروزي اخوانالمسلمين در انتخابات مصر در سال ۲۰۱۲ را دليلي بر درستي هشدارهاي پيشين خود ميدانست. نويسنده اين تحول را نقطه عطفي معرفي ميكند كه باعث شد رهبري امارات از هشدارهاي ديپلماتيك به سمت مداخله مستقيم حركت كند.
اين كتاب توضيح ميدهد كه محمد بن زايد در جريان بهار عربي، خود را با دو تهديد مرتبط و همزمان روبهرو ميديد: نخست، قدرتگيري جريانهاي اسلام سياسي از طريق انتخابات و دوم، احتمال بهرهبرداري ايران از ناآراميهاي منطقهاي براي گسترش نفوذ خود در منطقه بود.
تلگرافهاي ديپلماتيك ايالات متحده كه نويسنده به آنها استناد كرده، نشان ميدهند محمد بن زايد عميقا نگران احتمال حمله ايران به امارات متحده عربي بوده است.
اين كتاب خريد هواپيماها و سامانههاي دفاع موشكي امريكايي را در درجه نخست بخشي از تلاش ابوظبي براي جلوگيري از وقوع چنين سناريويي ميداند.
نويسنده اشاره ميكند كه محمد بن زايد در سال ۲۰۱۳ با محمد بن سلمان، شاهزاده سعودي، براي مهار پيامدهاي بهار عربي و تغيير موازنه قدرت در كشورهايي كه شاهد تحولات سياسي بودند، همكاري كرد.