اظهارنظرها و واكنشها به جايزه بيرو
آقايان پيشكسوت انصاف داشته باشيد!
انتخاب عليرضا بيرانوند به عنوان بهترين بازيكن آسيا با استقبال چندان مثبت و يكدستي در فوتبال ايران و بين هواداران و فضاي مجازي مواجه نشد. به گزارش روزنامه اعتماد، در حالي كه چنين عنواني ميتوانست به فرصتي براي افتخارآفريني فوتبال ايران و تحسين يكي از مهمترين دروازهبانهاي سالهاي اخير كشورمان تبديل شود واكنشهاي انتقادي نشان داد كه بيرانوند همچنان چهرهاي بحثبرانگيز در فوتبال ايران است. حتي حسن روشن پيشكسوت نام آشناي فوتبال ايران هم با انتقاد تند از مسوولان و تصميمگيرندگان اين انتخاب موضعي منفي در قبال اين اتفاق گرفت. حسن روشن كه در سالهاي گذشته اظهارنظرهاي عجيبي درباره برخي افراد حاضر در فوتبال مطرح كرده بود. البته فارغ از درستي يا نادرستي اظهارات مطرحشده بايد به يك واقعيت توجه كرد كه بيرانوند در سالهاي اخير بارها با مصاحبهها رفتارها و برخي تصميمات خود حاشيههايي ايجاد كرده كه ميتوانست به راحتي از وقوع آنها جلوگيري كند. او بدون ترديد يكي از بهترين دروازهبانهاي تاريخ فوتبال ايران است و كارنامهاش از حضور در جام جهاني گرفته تا افتخارات باشگاهي و ملي جايگاه فني قابل توجهي برايش ايجاد كرده است. اما داشتن توانايي فني بالا لزوما به معناي برخورداري از رفتار حرفهاي و مديريت مناسب حواشي نيست. هرچند دير اما حالا بيش از هر زمان ديگري وقت آن رسيده كه بيرانوند در نوع گفتار، رفتار و تصميمگيريهايش تجديدنظر كند. او بايد بداند كه شهرت و محبوبيت در فوتبال تنها با مهار پنالتي و درخشش درون زمين حفظ نميشود. يك بازيكن بزرگ بايد خارج از زمين هم مراقب كلمات و رفتارهايش باشد. مصاحبههاي هيجاني، موضعگيريهاي شتابزده و تصميمات بحث برانگيز ميتوانند به مرور تصويري متفاوت از يك ورزشكار موفق در ذهن هواداران ايجاد كنند. شايد به همين دليل هم بود كه در مراسم برترينهاي ايافسي چهرهاي كاملا متفاوت از بيرانوند ديديم كه حتي در بخشي از صحبتهايش از مردم بابت حاشيهسازي عذرخواهي كرد. اما در مقابل نميتوان تمام مسووليت اين فضاي پرتنش را متوجه بيرانوند دانست. پيشكسوتان فوتبال هم به عنوان چهرههاي تأثيرگذار و صاحبان تجربه بايد در انتقاد از نسل جديد بازيكنان، منصفانهتر و مسوولانهتر رفتار كنند. همچنين اهالي فوتبال و هواداران هم بايد متوجه باشند كه چه اتفاق بزرگي روز پنجشنبه براي فوتبال ايران فارغ از نامها رخ داده است. نقد فني و حتي انتقاد صريح از عملكرد يك بازيكن كاملا طبيعي است اما تخريب شخصيت يا ناديده گرفتن دستاوردهاي او كمكي به پيشرفت فوتبال ايران نميكند. پيشكسوتان، هواداران و كارشناسان ميتوانند با انتقال تجربه و ديدگاه و گفتوگوي سازنده نقش موثرتري در اصلاح رفتار بازيكنان داشته باشند. بيرانوند هم بايد بپذيرد كه هر انتقادي لزوما از سر دشمني نيست و گاهي واكنشها نتيجه رفتارهايي است كه خودش در شكلگيري آنها نقش داشته است. در نهايت فوتبال ايران به ستارههايي مانند بيرانوند نياز دارد؛ بازيكناني كه هم در زمين بدرخشند و هم بيرون از زمين الگوي حرفهايگري باشند. انتخاب او به عنوان بهترين بازيكن آسيا ميتواند نقطه شروعي براي فصل تازهاي از محبوبيت و اعتبارش باشد. حالا اين فرصت وجود دارد كه با تغيير رويكرد، رفتار پختهتر و دوري از حاشيهها اين عنوان را به سكوي پرتابي براي بازسازي رابطهاش با هواداران و پيشكسوتان تبديل كند. از سوي ديگر، پيشكسوتان نيز بهتر است به جاي تقابل دايمي با نسل جديد از تجربه خود براي ساختن فضايي سالمتر در فوتبال ايران استفاده كنند.