وقتي ۲۲ سال انتظار به ثمر مينشيند
با تو دوباره روياپردازي ميكنيم
روزبه دلاور
گاهي يك انتخاب فراتر از يك جايزه و يك عنوان است و گاهي يك اتفاق بهانهاي ميشود براي مرور سالها تلاش، رنج، ايستادگي و عبور از مسيري كه شايد در ابتداي آن كمتر كسي پايان روشني برايش تصور ميكرد. انتخاب عليرضا بيرانوند به عنوان بهترين بازيكن آسيا از همين جنس اتفاقهاست. اتفاقي كه پس از ۲۲ سال بار ديگر نام يك ايراني را در صدر فوتبال قاره قرار ميدهد. دو دهه انتظار، دو دهه حسرت و دو دهه تماشاي افتخارات ديگران. در اين سالها فوتبال ايران بارها به افتخار نزديك شد، استعدادهاي بزرگي به آسيا معرفي كرد و بازيكنان زيادي در سطح اول فوتبال قاره درخشيدند اما آن عنوان مهم همچنان از دسترس ايرانيها دور مانده بود تا بالاخره بيرانوند آمد و اين فاصله طولاني را به پايان رساند؛ نه با يك داستان معمول بلكه با روايتي كه خودش به تنهايي ميتواند سوژه يك فيلم باشد. از روزهايي كه دروازهباني برايش رويايي دور به نظر ميرسيد تا رسيدن به پيراهن تيم ملي، از فراز و نشيبهاي فوتبال باشگاهي تا حضور در بزرگترين رقابتهاي قارهاي و جهاني بيرانوند مسيري را طي كرده كه كمتر شبيه مسيرهاي هموار ستارههاي فوتبال است. بيرو براي فوتبال ايران فقط يك دروازهبان نيست. او سالهاست كه در لحظههاي حساس مسووليت سنگيني را بر دوش ميكشد. دروازهباني كه ميداند يك اشتباه ميتواند سرنوشت يك مسابقه را تغيير دهد و يك واكنش ميتواند اميد ميليونها نفر را زنده نگه دارد. او در كنار مهارتهاي فني شخصيتي ساخته كه با اعتماد به نفس، جسارت و روحيه جنگندگي شناخته ميشود. اما شايد مهمترين ارزش اين انتخاب فراتر از نام بيرانوند باشد. اين عنوان يادآور ظرفيت فوتبال ايران است فوتبالي كه با وجود تمام مشكلات ساختاري، كمبود امكانات، بيثباتي مديريتي و فرصتهاي ازدسترفته هنوز ميتواند در بالاترين سطح آسيا نمايندهاي شايسته داشته باشد. اين افتخار تنها متعلق به يك بازيكن نيست، سهمي از آن براي همه كساني است كه هنوز به استعداد ايراني و توانايي رقابت در سطح اول قاره باور دارند. البته نبايد فراموش كرد كه يك جايزه پايان راه نيست. فوتبال حرفهاي با افتخارات گذشته اداره نميشود. بيرانوند حالا مسووليت سنگينتري دارد مسووليت حفظ جايگاهي كه به دست آورده و ادامه مسيري كه با تلاش ساخته است. ستارهها زماني ماندگار ميشوند كه پس از رسيدن به قله انگيزهاي تازه براي حركت پيدا كنند. ۲۲ سال گذشت تا دوباره نام ايران در اين عنوان بدرخشد. ۲۲ سال براي فوتبال ايران كه پر از استعداد بود اما سهمش از اين افتخار به تأخير افتاد. امروز نام بيرانوند در كنار اين عنوان قرار گرفته و شايد زيباترين بخش ماجرا همين باشد؛ اينكه پسري از دل سختيها توانست به جايي برسد كه نامش را در فوتبال ايران و در تاريخ فوتبال آسيا جاودانه كند. اين انتخاب را بايد به فال نيك گرفت. براي نسلي كه به دنبال قهرمان ميگردد و براي استعدادهايي كه شايد هنوز در گوشهاي از اين سرزمين روياي پوشيدن پيراهن تيم ملي را در سر دارند. گاهي يك نفر كاري ميكند كه يك ملت دوباره به روياهايش فكر كند. بيرانوند حالا يكي از همان بهانههاست. بهانهاي براي افتخار، براي اميد و براي باور به اينكه هنوز هم ميتوان از دل دشواريها به بلندترين قلههاي آسيا رسيد.