امروز سالگرد درگذشت بنان است
صدايي كه به ياد مي‌ماند
سي‌ويك سال از درگذشت غلامحسين بنان مي‌گذرد و حالا در آستانه سالگرد اين اتفاق، خبرگزاري ايسنا خبر داده كه آنقدر سنگ‌مزار بنان در امامزاده طاهر دورافتاده است كه براي پيدا كردن آن، ساعت‌ها بايد گشت تا در نهايت با پرس و جو از اهالي اين امامزاده آن را يافت.
خبري كه شايد در نگاه اول چندان مهم به نظر نرسد و حافظه تاريخي مردم با گذشت اين 31 سال، از نام بنان پاك شده باشد و كسي هم هوس ديدار از مزار او و يادآوري‌اش را نداشته باشد.
اما خبر وقتي مهم مي‌شود كه همچنان طرفداران و علاقه‌مندان به صداي بنان و تصنيف‌هاي خاطره‌انگيزش را ببينيم.
طرفداراني كه نه تنها از نسل قديمي‌تر كه از نسل جديد هم در ميان آنها ديده مي‌شود و حتي كار به جايي رسيده كه گاهي در «ريمكس»هاي موسيقي مورد علاقه نسل جوان، ردپايي از آثار بنان هم ديده مي‌شود.
به گواهي آرشيو موسيقي ايران، غلامحسين بنان در طول عمر فعاليتش، 350 ترانه خواند و با ترانه‌هاي «بهار دل‌نشين»، «الهه ناز»، «اي ايران» و... مهم‌ترين تصنيف‌هاي ملي اين سرزمين را رقم زد. صداي بنان و آنچه به جا گذاشته، آنقدر خاطره‌انگيز و دوست‌داشتني است كه گاهي ممكن است بعد از گرفتن شماره يك تلفن همراه، نواي دل‌نشين يكي از آهنگ‌هاي او را پشت خط بشنوي و براي چند لحظه فارغ از جهاني كه در آن زندگي مي‌كني، غرق در دل‌نشيني و هماهنگي زيبايي ترانه‌ها با صداي ناب بنان شوي.
غلامحسين بنان ارديبشهت سال 1290 در تهران به دنيا آمد و در فهرست نخستين هنرمنداني بود كه صدايش از راديو تهران پخش شد و آرام‌آرام به يكي از مهم‌ترين خوانندگان موسيقي ايران تبديل شد. بنان در دهه شصت و با بيماري گوارشي در بيمارستان بستري شد و در نهايت در هشتم اسفند سال 64 از دنيا رفت.
روزي كه از آن سي‌ويك سال مي‌گذرد و حالا در آستانه سالگردي ديگر، همچنان نام و خاطره‌اي بزرگ دارد با سنگ مزاري دور و گمنام.