آداب دينداري، آداب حكمراني
سيد علي ميرفتاح
پيامبر اسلام را خداوند در قرآن مجيد تذكر داده كه «نزديك است خودت را به خاطر مردم هلاك كني» (فلعلك باخع نفسك على آثارهم إن لم يومنوا بهذا الحديث أسفا) در جاي ديگري فرموده است: لقدْ جاءكُمْ رسُولٌ مِنْ أنْفُسِكُمْ عزِيزٌ عليْهِ ما عنِتُّمْ حرِيصٌ عليْكُمْ بِالْمُومِنِين رءُوفٌ رحِيمٌ. همين تعابير بوده كه از اعراب باديه تا ابنسينا و مولوي و سعدي را شيفته خلق خوش محمدي كرده است. فرض بفرماييد در زمان صدر اسلام خبر ميآوردند كه تعدادي از مومنين شرب خمر كردهاند و مسموم شدهاند. اگر زبانم لال پيامبر ميگفتند به جهنم، تا ميميرند از اينها بميرند آيا اصلا ممكن بود اين همه جان شيفته گرداگردش جمع شوند و سر به اطاعتش فرود آرند؟! او حتي نگران حال و روز كافران بود. اينكه ميگويند به عيادت عنودي رفت كه خاشاك و خاكستر بر سرش ميريخت، قصه و افسانه كه نبوده. پروين اعتصامي در جاي ديگري، در قصه موسي، درباره خداي متعال ميگويد «آنكه با نمرود اين احسان كند/ ظلم كي با موسي عمران كند.» اينجا هم ميتوانيم بگوييم پيامبري كه با كافران و دشمنانش از در احسان و خوشخلقي وارد ميشده ببين با پيروانش چه ميكرده. اينها كه مشروب خوردهاند و طفلكيها مسموم شدهاند همه مسلمان و مسلمانزادهاند. اينها همه در دامن جمهوري اسلامي بار آمدهاند و در مدارس جمهوري اسلامي و پاي تلويزيون پاستوريزه جمهوري اسلامي تربيت شدهاند. زمان پيامبر هم گاهي بعضي مومنين گناه ميكردند و دمي به خمره ميزدند. داستان حسان ثابت مشهور است. ذرهاي عنايت پيامبر به اين شاعر چيرهدست كم نشد. ما اسلاممان را از چه كسي آموختهايم؟ از خوارج كه معتقد بودند هر كه مرتكب گناه (كبيره) شود از دايره ايمان بيرون ميافتد يا از پيامبر اسلام كه خداوند رحمه للعالمينش خوانده. نگفته رحمه للمومنين؛ رحمه للعالمين. البته ما بدان مقصد عالي نتوانيم رسيد. پيامبر كجا، ما بدبخت بيچارهها كجا؟ فقط ميگويم مواظب باشيم از اين طرف بام نيفتيم و داعشي نشويم. داعشيها از مريخ كه نيامدهاند. برادران بزرگترشان طالبان و القاعده هم در مكتب امريكا درس نخواندهاند. گيرم كه با پول امريكا و هدايت سازمانهاي جاسوسي رشد كردهاند و قوت گرفتهاند، اما در همين مدارس علميه پاكستان و حجاز و غيره درس خواندهاند و آيات همين قرآن مجيد را از بر كردهاند تا در موقع بمبگذاري و گردن زدن بخوانند. آيا آنها نسبتي هم با «عزيز ما عنتم» دارند؟ طالبان و داعش و اعوان و انصارشان گناه زياد كردهاند اما بزرگترين گناهشان اين بوده كه شعائر اسلامي را مترادف ترور و خشونت بهكار بردهاند. آدمكشيشان هم بد و زشت و ناراحتكننده است البته اما بدتر و زشتتر و ناراحتكنندهتر اين است كه هر جا مردم عادي دنيا، هر جا زن و بچه مردم اللهاكبر بشنوند چهار ستون بدنشان ميلرزد كه چند ثانيه بعد بمبي منفجر ميشود يا خوني ميريزد و سري بريده ميشود... امپرياليسم امريكا هم دقيقا همين را ميخواهد. آنها دارند هزينه ميكنند و صبح تا شب كار ميكنند تا هرگونه تمايلي را به اسلام در دل شهروندان جهاني از بين ببرند و نورهاي ايمان را بكشند. وقتي اللهاكبر مترادف قتل و غارت شود كدام فطرت پاكي متمايل به آن ميشود؟ اين را امريكا دارد پول خرج ميكند و شرمآور است كه بگويم تا حدودي هم موفق شده. يك سرش را امريكا از آن طرف دارد ميكشد، سر ديگرش دست من و شماست كه ما هم با همان خشونت و بد زباني و كينتوزي نسبت به هر آنكه جز خود ميكشيم. چند جوان مسلمان فريب خوردهاند مرتكب گناه شرب خمر شدهاند. از بد حادثه طفليها مسموم شدهاند و به بيمارستان قبرستان رهسپار شدهاند. وظيفه ديني ما چه حكمي ميكند؟ اينها را بايد تيمار اصلاح كنيم و به راه راست برشان گردانيم، يا نه با خشونت كلامي و عملي از هر چه دين و ايمان است متنفرشان كنيم؟ ميدانيد چرا مسيحيت باوجود همه تلاشهاي بيدينان همچنان ديني فراگير است؟ دليلش اين است كه عيسي، دو هزار و چند سال قبل در دل گناهكاران و ناداشتها و بدبخت بيچارهها بذرهايي از ايمان كاشته كه بارور شدهاند و به درخت تنومندي شبيه شدهاند كه هيچ تبري نميتواند قطعش كند. اينها كه ميشنويد عيسي به ديدار بدكارهها و گناهكاران ميرفته، قصه نيست. اصلا كار دين همين است كه كثيفيها را از جان مردمان بشويد و پاك و پاكيزهشان كند.
بگذاريد يك چيز ديگر هم بگويم. تا الان آداب دينداري را يادآوري كردم، در اين چند سطر باقيمانده ميخواهم آداب ملكداري را هم يادآوري كنم. حكومت مال همه است نه مال يك طبقه خاص. حكمرانان خواسته و نخواسته خداوند را نمايندگي ميكنند و كيست كه نداند خدا، خداي همه است، چه مومن، چه گناهكار؟ مگر نميگوييم حكمراني از آن خداست و ما به اذن خداوند و از جانب او بر سمند حكم مينشينيم؟ سلمنا. پس خداي همه باشيد و دست عطوفت بر سر همه بكشيد و حتي براي مسموم شدن يك گناهكار دلتان بسوزد و اشك بريزيد. در حادثه اخير چند روحاني عطوف به ديدن مسموم شدههايي از الكل تقلبي رفتند و از آنها احوال پرسيدند و درد واقعي دلشان را پرسيدند؟ عيادت پيشكش. چند نفر بودند كه به اينها بد و درشت نگفتند و از موضع عجب به اينها نگاه نكردند؟