مخلص فروزان آصف؛ عزيز مطبوعات
مرتضي ايزدي از فعالان رسانهاي استان گلستان با انتشار پستي در اينستاگرام خود، خبر داد: «فروزان آصف نخعي، پيشكسوت نامآشناي روزنامهنگاري، اين روزها در يك كيوسك روزنامهفروشي در گرگان، مشغول كار است.» خبر به سرعت در توييتر پخش شد و روزنامهنگاران حاضر در اين شبكه اجتماعي به اين خبر واكنش نشان دادند، آنچه ميخوانيد بخشي از اين پيامهاست:
«انسانها هستند كه به كارها اعتبار ميبخشند. صد دليل براي احترام به آقاي فروزان آصف نخعي داشتم و اين شد صد و يكمين دليل. شك ندارم چند ماه ديگر با دست پر ايدههايشان را براي بهينه كردن ساز و كار عرضه مطبوعات سخاوتمندانه به جامعه عرضه ميكنند. مخلص فروزان آصف عزيز مطبوعات؛ خيلي مخلص»، «فروزان آصف نخعي از معدود مديران مسوول نشرياتي بود كه خودش روزنامهنگار بود و از نشريهاش به عنوان پل كارهاي ديگر استفاده نكرد. روزهاي همكاريمان كوتاه بود، اما طول ارادتم به او، بلند است»، «حال ما حال اسيري است كه هنگام فرار يادش آمد كه كسي منتظرش نيست، نرفت. آقاي آصف نخعي دبير تحريريه ما در روزنامه بهار، مردي آرام و متواضع كه حالا دانش و تجربهاش در كيوسك روزنامهفروشي هدر ميرود تا آقازادهها و نان به نرخ روزخورها مطبوعات نيمهجان را تا پاي گور همراهي كنند»، «جاي تاسف داره كه هركس كار صادقانه انجام بده عاقبتش همينه»، «فروزان سال ۸۱ مديرمسوول روزنامه سراسري گلستان ايران بود. هميشه ميگفت تيتر يك حق سردبيره، مرتضوي حق مديرمسوول. دست آخر هم با هم ميرفتيم دادگاه مطبوعات»، «آدم با دانشي كه از همان موقع هم دكه خودش را ميچرخاند و مستقل بود. خوشتيپ و افتاده»، «از روزنامهنگاري تا روزنامهفروشي. اين حال و روز اين روزهاي فروزان آصف نخعي است. او با شرافت حرفهاي معامله نكرد و چو سرو ايستاد. تمامقد به احترام رنجهايش ميايستم»، «فروزان آصف نخعي دبير من بود و يكي از روزنامهنگاران باشرافت و باسواد مطبوعات ايران است. در شرايطي كه هر كسي با چهار سال سابقه ادعاي دبيري دارد و بر كرسي رياستي تكيه زده چرا بايد كولهباري از تجربه و سواد در مطبوعات نباشد؟»، «او هم گوشهاي مشغول ويرايش تكتك كلمات نويسندگان بود. اين روزنامه دوام زيادي نياورد و توقيف شد»، «خردنامه همشهري فروزان آصف نخعي را به دكه روزنامهفروشي كشاند و در آنجا صدايش را خفه كرد»، «در خبرها آمده فروزان آصف نخعي روزنامهنگار شناخته شده، در يك كيوسك روزنامهفروشي در گرگان مشغول به كار است. البته از او كه از تبار شرافت است جز اين انتظار نبود كه در شرايط سخت، شغلي آبرومند پيشه كند. تاسف براي آنهاست كه قدرِ او ندانستند و به قدرت كه رسيدند، همه چيز را فراموش كردند» و «روزنامهنگار محترم و باسواد؛ چقدر هم خوب كه كار ميكنه اما شرافت و اخلاق رو نفروخته. كاش ما روزنامهنگارها هم ياد بگيريم و بدونيم همهچيز فقط به ادعا و ادا نيست...»