واكاوي يك سوگِ بيدار در «ارفك، خانه مسالهها»
پيوندِ ناگسستني آيين و مسووليت: جامعه به مناسك نياز دارد تا «روحِ جمعي»اش را ترميم كند، اما زيباترين تجلي اين روح، آنجاست كه سوگواري با «كنشگري» گره ميخورد. در آيينِ عزاداري امروز، ما صرفا براي مظلوميتِ گذشته نميگرييم، بلكه با نگاهي به آرمانهاي عاشورا، بر عهدِ خود براي ساختنِ جهاني عادلانهتر براي همه به خصوص كودكان استوارتر ميشويم. اين يك «عزاداري مسوولانه» است؛ جايي كه هر دستِ بهسينه كوبيده شده، انگار در حالِ تاييدِ اين ميثاق است: «ما كنارِ روياهاي كودكانِ اين سرزمين ميمانيم.» فراتر از زمان، در عمقِ انسان: امروز با حضور در آيين عزاداري تاسوعا در ارفك به عنوان يك نهادِ مستقل و مردمي يك حقيقتِ انساني برايم پررنگتر شد: اينكه ريشههاي مهرباني و عدالتخواهي در اين خاك، كهنتر از هر بخشنامهاي است. ما در تاسوعا، در پناهِ اين سقف، ياد ميگيريم كه بزرگترينِ عبادتها، مرهم شدن بر زخمي است كه بر تنِ «فرصتهاي برابر» نشسته است. سوگِ ما در اينجا، بوي اميد ميدهد؛ بوي فردايي كه در آن هيچ كودكي، غريبِ ديارِ خويش نباشد.