تهديد توليد در صنعت فولاد با ناترازي برق
جهاندار شكري
ناترازي برق ديگر تنها يك مشكل فني يا مديريتي نيست؛ اين بحران به يكي از جدي‌ترين موانع توليد در اقتصاد ايران تبديل شده است. در ميان صنايع مختلف، فولاد بيش از ديگر بخش‌ها از محدوديت‌هاي انرژي آسيب مي‌بيند، زيرا فرآيندهاي توليد در اين صنعت وابستگي مستقيمي به برق دارند و كوچك‌ترين اختلال در تأمين انرژي، به كاهش ظرفيت توليد منجر مي‌شود. اهميت اين موضوع زماني دوچندان مي‌شود كه بدانيم صنعت فولاد پس از پتروشيمي يكي از مهم‌ترين منابع ارزآوري كشور به شمار مي‌رود. هر ميزان كاهش توليد، به همان نسبت صادرات را محدود مي‌كند و درآمدهاي ارزي را كاهش مي‌دهد؛ درآمدهايي كه در شرايط تحريم و محدوديت‌هاي اقتصادي، نقش حياتي در تأمين نيازهاي كشور دارند.
از سوي ديگر، بازار داخلي نيز بيش از گذشته به محصولات فولادي نيازمند است. اجراي پروژه‌هاي عمراني، توسعه زيرساخت‌ها و بازسازي خسارت‌هاي وارد شده در ماه‌هاي اخير، تقاضا براي فولاد را افزايش داده است. بنابراين، كاهش توليد تنها به معناي افت صادرات نيست، بلكه مي‌تواند روند اجراي پروژه‌هاي داخلي را نيز با اختلال مواجه كند. پيامدهاي ناترازي برق اما به توليد و صادرات محدود نمي‌شود. ادامه خاموشي‌ها، فعاليت بسياري از كارخانه‌ها را به حداقل رسانده و هزينه‌هاي سنگيني را به واحدهاي توليدي تحميل كرده است. تداوم اين وضعيت مي‌تواند بنگاه‌ها را به سمت تعديل نيرو سوق دهد؛ موضوعي كه تنها كارگران صنعت فولاد را تحت تأثير قرار نمي‌دهد، بلكه زنجيره‌اي از صنايع وابسته، شركت‌هاي حمل‌ونقل، پيمانكاران و تأمين‌كنندگان مواد اوليه را نيز درگير خواهد كرد. واقعيت آن است كه حفظ توليد، اشتغال، صادرات و تأمين نياز بازار داخلي، بدون تأمين پايدار انرژي امكان‌پذير نيست. اگر قرار است صنعت فولاد همچنان يكي از پيشران‌هاي اقتصاد كشور باقي بماند، مديريت ناترازي برق بايد از يك اقدام مقطعي به يك اولويت راهبردي تبديل شود؛ زيرا هزينه بي‌توجهي به اين مساله، تنها كاهش توليد فولاد نيست، بلكه تضعيف يكي از مهم‌ترين پايه‌هاي اقتصاد ملي خواهد بود.
عضو هيات‌مديره
انجمن توليدكنندگان فولاد ايران