جمعيت تنها
كتاب «جمعيت تنها» نوشته سهيلا عليرضانژاد و الهام رحمتآبادي با تمركز بر مفهوم «زيست تنها»، به انواع تنهايي و شكلهاي بروز اين پديده اجتماعي پرداخته است. در معرفي اين كتاب كه در ۲۱۱ صفحه در انتشارات «انديشه احسان» راهي بازار كتاب شده، آمده است: «تنهايي در دهههاي اخير بيش از گذشته در زندگي روزمره انسانها ظاهر شده و به يكي از موضوعات مورد توجه پژوهشگران حوزه علوم اجتماعي و انساني و سياستگذاران تبديل شده است. نويسندگان كتاب «جمعيت تنها» در اين اثر بيشتر بر يك گروه اجتماعي كه «زيست تنها» را به مثابه سبك زندگي انتخاب كرده يا ناگزير از زيستن آن شدهاند، تاكيد دارند.
در بخشي از اين كتاب با اشاره به ديدگاه مگي فرگوسن درباره تنهايي آمده است: «تنهايي جذام قرن بيست و يكم است كه قربانيان خود را ذره ذره ميخورد و از بين ميبرد. انسان تنها متولد ميشود و تنها ميميرد؛ اما در فاصله اين دو رخداد، بهطور معمول در اجتماع ميزيد. در زندگي اجتماعي نوين، تنهايي به اشكال مختلفي بر انسان وارد ميشود. همين امر سبب شده است كه برخي تنهايي را عميقترين واقعيت در جهان زيست بشري بدانند.» «جمعيت تنها» در هشت فصل تنظيم شده است؛ فصل نخست به مساله نويسندگان درباره تنهايي اختصاص دارد و در فصل دوم، مفهوم تنهايي و انواع آن بررسي ميشود. «تنهايي به مثابه سبك زندگي پنهان» موضوع فصل سوم و «تنهايي و خانواده» موضوع فصل چهارم است. در فصلهاي پنجم تا هشتم نيز به ترتيب موضوعاتي همچون «شكلبندي روابط اجتماعي در افراد تنها»، «تنهايي و جنسيت»، «زمينه بروز زيست تنها» و «الگوهاي زيست تنها؛ چرايي و چگونگي» مورد بررسي قرار گرفته است».