زيانهاي نه جنگ، نه صلح
بهروز بهزادی
امروز كه در قدرت و عزت هستيم و تمام دنيا به پيروزي ما اذعان دارند و تاكيد ميكنند كه امريكا برخلاف تمام مقررات به مدارس، بيمارستانها و زيرساختهاي ما حمله كرده و در دنيا منفور است، بهتر است جنگ را پايان دهيم. (بخشي از سخنان رييسجمهور پزشكيان در انجمن جامعه پزشكي ايران)
ما هر چقدر قدرت نظامي داشته باشيم ولي اگر مردم گرسنه باشند و گردش مالي و رشد اقتصادي نداشته باشيم، دوام نميآوريم. امنيت و اقتصاد لازم و ملزوم يكديگرند. دشمنان ما براي چپاول ميآيند. بنابراين بايد در اين شرايط براي تحريمهاي ظالمانه برنامهريزي كنيم تا بتوانيم از آنها عبور كنيم. (بخشي از سخنان رييس مجلس در جمع فعالان اقتصادي ايران و عراق)
جملات بالا، بخشهايي از سخنان دو مقام ارشد حكومت است كه با آراي مردم برگزيده شدهاند و در راس دولت و مجلس قرار دارند. مسعود پزشكيان در انتخابات رياست جمهوري با اكثريت آراي مردم انتخاب شد و حكم او توسط رهبر شهيد انقلاب تنفيذ شده است و محمدباقر قاليباف در آخرين انتخابات مجلس شوراي اسلامي توسط رايدهندگان تهراني به مجلس رفت و در مجلس نيز با آراي اكثريت نمايندگان به رياست مجلس رسيد. در واقع ميتوان سخنان پزشكيان و قاليباف را به عنوان اكثريت نمايندگان مردم پذيرفت و البته پيشنهادهايشان را جدي گرفت.
چرا بايد جدي گرفت؟ به اين دليل كه مسعود پزشكيان در مقام رياست جمهوري با بسياري از مشكلات سياسي و اقتصادي ديوانسالاري كشور آگاه است و محمدباقر قاليباف نيز توشهاي از گفتوگو با نمايندگان ديپلماسي امريكا دارد و در اين ميان بارها و بارها سخنان رئوس ميانجيگران شامل پاكستان، عمان و قطر را شنيده و با توجه به آنچه در اين زمينه ميگويد معتقد به دست بالاي ايران در جنگ است و اعتقاد دارد كارنامه گفتوگوها در بندهاي يادداشت تفاهم كه به امضاي مسعود پزشكيان و رييسجمهور امريكا رسيد نشاندهنده پيروزي ايران در گفتوگوهاي ديپلماتيك به مدد دست بالاي سپاه و ارتش ايران در پيروزيهاي منطقهاي بوده است.
در چنين شرايطي بزرگان كشور ميتوانند مانند دوران قبل از صدور يادداشت تفاهم ضمن طرح مساله با رهبري نظام، اگر ايشان بر موافقت قبلي خود باشند در جلسه دوم شوراي امنيت ملي درباره جنگ يا صلح تصميم بگيرند. البته نوع اعلام و برخورد و چگونگي انتخاب ميانجيگران نيز از مهمترين مسائل است كه تصميم آن با مذاكرهكنندگان ارشد ايران ميتواند باشد. به هر صورت اگر اين پروسه به صورت ادامه جنگ تا پيروزي يا آتشبس و گفتوگو بر اساس بندهاي تفاهمنامه، به تصويب برسد ميتوان از وضع نه جنگ و نه صلح خارج شد. در مقوله جنگ مردم نشان دادهاند آماده دفاعاند و در مقوله صلح كه حتما پيشينهاي از پيروزي در جنگ دارد، باز مردم آمادهاند در بازسازي كشور براي رسيدن به توسعه با دولت مشاركت كنند.