سيره پيامبر و وحدت اسلامي
علي مطهري
سالروز ميلاد پيامبر (ص) بايد براي ما موجب توجه بيشتر به سيره آن حضرت باشد. البته جشنها به اين مناسبت لازم است و از قضا در ميان شيعه جشن و شادي در اين ايام كمتر از اهل سنت است و البته اين نقص بايد برطرف شود. همچنين اين ايام به ابتكار مرحوم آيتالله منتظري و تاييد امام خميني(ره) هفته وحدت ناميده شد. پس بايد در اين ايام ذهنها متوجه دو موضوع سيره پيامبر(ص) و مساله وحدت اسلامي شود. از جمله اصول سيره پيغمبر اكرم(ص) مساله مشورت با ديگران است. رسول خدا(ص) به رغم اتصال به وحي، در موارد مختلف با اصحاب خود مشورت ميكرد و از اين كار دو مقصود داشت، يكي اين كه به اصحاب شخصيت ميداد و ديگر اين كه به آنها ياد ميداد كه در كارها بايد مشورت كنند و از تكروي و استبداد بپرهيزند. در يكي از غزوات، رسول خدا فرمان داد كه لشگر در نقطهاي اتراق كنند. يكي از اصحاب به او گفت اي رسول خدا اين فرمان شما وحي الهي بود يا تدبير خود شما؟ حضرت فرمود تدبير خودم بود. او گفت به فاصله نزديك، چاه آبي است و محل مناسبتري است. پيامبر اكرم نظر او را پذيرفت و دستور حركت داد. شايد اگر برخي از ما آنجا بوديم شعار ميداديم «مرگ بر ضد ولايت نبي!» اصل ديگر در سيره پيامبر اسلام اصل سادهزيستي بود. پيغمبر اسلام هرگز دنبال اين نبود كه مانند پادشاهان و سلاطين با دبدبه و كبكبه قوه واهمه مردم را تحت تاثير قرار دهد و با ارعاب كار خود را پيش ببرد. بلكه قدرت او و همه پيامبران به تعبير امام علي عليهالسلام در قوت اراده و تصميم و همت او بود. عظمت او در همان سادگي او بود و حكومت او بر قلبها و دلها بود و نه بر واهمهها. يكي از نزديكان رسول خدا(ص) ميگويد كان رسولالله حنيف المؤونه يعني رسول خدا در زندگي سبكبال و كممؤونه بود، در خواب و خوراك و ديگر شوون زندگي به كم ميساخت و اساسا همه رهبران اجتماعي حتي رهبران غيرالهي براي آنكه بتوانند جامعه را به حركت درآورند بايد اين گونه باشند.
اما در باب وحدت اسلامي بايد قبول كنيم كه خوب عمل نكردهايم. اگر درست عمل كرده بوديم ترامپ بيمقدار جرات اين گستاخيها را نداشت. امروز امريكا و اسراييل از تفرقه و تشتت ميان كشورهاي اسلامي بهره ميبرند. در اين ميان حكام و علماي اسلام در درجه اول مقصرند. حاكمان از آن نظر كه بيش از آنكه به فكر منافع و مصالح دنياي اسلام باشند به فكر منافع خود هستند و علما از آن جهت كه بحث شيعه و سني را به صورت يك سرگرمي درآوردهاند بدون آنكه برخي علماي شيعه كه سنگ علي (ع) را به سينه ميزنند توجهي به سيره ايشان داشته باشند كه چگونه آن حضرت وحدت اسلامي و حفظ اساس اسلام را بر هر چيز ديگر ترجيح ميدادو علماي اهل سنت بدون اينكه به سيره و روش ائمه خود توجه كنند و دست از تكفيرهاي مكرر بردارند . خلاصه شيعه و سني بايد توجه به مشتركات بيشمار خود داشته باشند و جبهه واحد در مقابل دشمن مشترك تشكيل دهند.
امروز ما بايد وحدت اسلامي را نه تنها در سخن بلكه درعمل به نمايش بگذاريم. رفتار ما با اهل سنت كشورمان بايد عادلانه باشد از دادن مسجد و منصب به آنها نهراسيم چراكه اكثر قريب به اتفاق آنها خوشفكر و دوستدار اهل بيت پيامبر اكرم(ص) هستند.