گنجينه ملي و بي‌اعتنايي مديران
نيوشا طبيبي
موزه ملي ايران به ويژه بخش باستاني آن نياز به بازسازي و نوسازي كامل دارد. اين گنجينه بسيار باارزش كه مادر تمامي موزه‌هاي ديگر كشور محسوب مي‌شود، مقصد اول بسياري از گردشگراني است كه از تهران بازديد مي‌كنند. مي‌توان گفت كه اين موزه با گنجينه بي‌مانندي كه در درون خود دارد، بايد معرف و تصوير تمام نماي تاريخ و فرهنگ كشور باشد و دقيقا به همين دليل بايد در شرايطي بهتر از آنچه امروز هست، مديريت شود.
از زمان ساخت بناي بسيار ارزشمند «موزه ايران باستان» چندين دهه مي‌گذرد و اين بنا نيازمند نوسازي كلي و به‌روز شدن همه اركان آن از صدر تا ذيل است. تاسيسات، كفپوش‌ها، سيستم الكتريكي، حفاظت و دوربين‌ها، نورپردازي و... همگي نياز به نوسازي و تعويض دارند.
روش‌هاي جديد در نگه داشتن پوسته بناهاي ارزشمند و نوسازي و مقاوم‌سازي درون آنها امري معمول و البته لازم و ضروري است كه موجب طول عمر بيشتر و البته حفظ و حراست از آن مي‌شود. در كنار اين نوسازي و بازسازي كلي نياز به تجديدنظر در ساختار و روش‌هاي مديريتي آن بيش از گذشته احساس مي‌شود.
قفسه‌ها و ويترين‌ها و نورپردازي و شيوه به نمايش گذاشتن اشيا، كهنه و متعلق به دوران قديم موزه‌داري است. اطلاعاتي كه در ويترين‌ها نهاده شده با بي‌سليقگي و بي‌حوصلگي تهيه شده‌اند. فضاي موزه گويي در چند دهه پيش متوقف و گرد رخوت بر همه چيز پاشيده شده است. تغييرات مديريتي در رياست سازمان ميراث، تفاوتي در نگاه مسوولان به اين مجموعه ارزشمند ايجاد نمي‌كند. كار هميشه بر همان روال جلو مي‌رود. اگر بناست اطلاعاتي به بازديدكنندگان داده شود، كار با يك بنر بدشكل و بدرنگ يا يك كاغذ A4 پرينت شده راه مي‌افتد، بيش از اين لازم نمي‌دانند كه براي موزه ملي وقت بگذارند؛گويي مديران مربوطه فراموش كرده‌اند كه اين گنجينه ارزشمند به امانت دراختيار آنان نهاد شده و آنان از خزانه عمومي دستمزد مي‌گيرند تا از آن به بهترين شيوه حفظ و حراست كنند.
وضع در بخش اسلامي موزه كمي بهتر است. البته اين تفاوت به دليل دلسوزي و توجه متوليان به اين بخش حادث نشده، ساختمان بخش اسلامي جوان‌تر از بخش باستاني است و به تبع آن از تجهيزات جديدتر و امكانات مدرن‌تري برخوردار است.