بمباران دانشگاه؛ جنايت جنگي و قيام عليه حقوق بشر
محمدصالح نقره كار
از كودكي به اعتبار مسووليت پدرم در دانشگاه علم و صنعت زير و بم آن محيط علمي را در خاطره داشتم و در و ديوار آن دانشگاه سرشار از انديشه و شور و تكاپو براي زيستن دانايي محور بوده است. حالا ناباورانه خبرها حكايت از بمباران مركز تحقيقات آن دارد. موتور محرك و مغز متفكر جامعه با اين جنايت و بمباران به چالش كشيده شد و يغماگران و اشقياي تروريست امريكايي - صهيوني آشكارا به زدن زيرساخت‌ها و اماكن علمي مباهات مي‌كنند. جانياني كه از هيچ تعدي ابا ندارند و مدرسه ميناب، ناو دنا، انستيتو پاستور، دانشگاه بهشتي و علم و صنعت و خليج فارس را بمباران مي‌كنند چگونه بايد پاسخگو شوند و مسووليت تعدي خود را بپذيرند. اين جنايت جنگي آشكار و جنايت عليه بشريت با چه مرجعيتي بايد تعقيب شود؟! كدام نهاد و ساختار است كه روياروي اين تجاوز بايستد؟ شرورهايي كه منطقه را به آتش و خون كشيدند در سايه نظم نوين دروغين دست خود را باز مي‌بينند. مگر نه اينكه اين حملات نقض صريح اصول و موازين بين‌المللي است و بر اساس كنوانسيون‌هاي ژنو و پروتكل‌هاي الحاقي، دانشگاه‌ها و مراكز آموزشي مصداق اماكن غيرنظامي هستند و هدف قرار دادن آنها، نقض اصل تمايز و تناسب در حقوق بين‌الملل است؟! مگر نه اينكه طبق ماده ۸ اساسنامه رم، اين سنخ تجاوزات مصداق بارز جنايت جنگي و جنايت عليه بشريت بوده و قابل تعقيب است؟ شوراي امنيت سازمان ملل و شوراي حقوق بشر سازمان ملل كجا هستند؟ icc و ساير مجاري اثربخش چگونه مي‌خواهند طرف حقيقت بايستند و مقابل باطل عنان گسيخته قدعلم كنند؟
آيا سازمان‌هاي بين‌المللي وثاقت و دلالت كافي دارند از حقوق مظلوم دفاع كنند؟ وقتي دانشگاه هدف قرار مي‌گيرد يعني دشمن سراغ خردها رفته و از انديشه‌ها مي‌ترسد. نهاد علم در ايران ريشه‌دار و فرهنگ‌مدار است و دشمن منفعت جمعي و خيرعمومي را نمي‌خواهد و دنبال خسارت معنوي و معرفتي در كشور است. برماست طي جنگ حقوقي از كيفر متجاوز و جبران خسارت غفلت نكنيم. كتابخانه‌سوزها كم نبودند. انديشه ستيزها دنبال تضعيف توان فهمي و علمي ايرانيان هستند. امروز ايران ۲۰ ميليون تحصيل كرده دانشگاهي دارد و ظرفيت علمي كشور فرآوري شده و غني‌سازي شده است.
بايد با همه توان با وحدت و همدلي جنگ حقوقي را جدي بگيريم و بي‌كيفرماني امريكايي صهيوني مهر خاتمه خورد و متجاوز سرجاي خود بنشيند. اين قوم مغول و تاتار عصر حجري انقدر بي آبرو هستند كه جهان و وجدان‌هاي آگاه نمي‌توانند ظلم ظلمه را كتمان كنند و حقيقت ذات آنها روشن شده است. ببينيد انستيتو پاستور ما يك قرن هست كه داروهاي ناياب توليد و رنج مردمان در منطقه را كم مي‌كند و دشمن با اين نهاد گلاويز شده كه گواه ماهيت تروريستي اوست.