گروه ورزش
در حالي كه تيم ملي ايران قرار بود روز گذشته براي انجام بازي دوستانه در عراق راهي بصره شود به يك باره خبر رسيد اجازه پرواز مستقيم از تهران به بصره براي تيم ملي ايران صادر نشده و مليپوشان قرار است با سفر زميني راهي اين كشور شوند تا با فلسطين ديدار دوستانه كنند!
به گزارش «اعتماد» اين اتفاق بار ديگر حجم ناتواني فدراسيون فوتبال را به معرض نمايش گذاشت.
روز گذشته هواپيمايي وارش كه قرار بود سفر تيم ملي به بصره را تامين كند در يك بيانيه عمومي نوشت: «با وجود دريافت موافقت كتبي سازمان هواپيمايي كشوري عراق براي پرواز مستقيم تهران - بصره جهت انتقال كاروان تيم ملي فوتبال ايران، متاسفانه نهادهاي دولتي عراق در آخرين لحظات و برخلاف هماهنگي‌هاي قبلي، اين پرواز را لغو كردند. با اين حال پرواز كاروان تيم ملي طبق برنامه و بدون تاخير به مقصد آبادان انجام خواهد شد و اعضاي كاروان از آنجا به صورت زميني راهي بصره خواهند شد.
دقايقي بعد سايت فدراسيون نوشت: «علي‌رغم صدور مجوز پرواز مستقيم از تهران به بصره طي هفته گذشته از سوي دولت عراق، در ساعات پاياني مانده به سفر كاروان تيم ملي اين مجوز لغو شد تا با تغيير اجباري در برنامه سفر مليپوشان براي حضور در دو ديدار تداركاتي فيفادي نوامبر، كاروان تيم ملي فوتبال ايران ابتدا با پروازي اختصاصي از تهران عازم آبادان خواهد شد. بر اين اساس، مليپوشان پس از ورود به آبادان، مسير باقي‌مانده تا شهر بصره عراق را به صورت زميني طي خواهند كرد تا خود را براي برگزاري دو مسابقه تداركاتي برابر تيم‌هاي ملي فلسطين و عراق آماده كنند.»
بي‌خود دعوتنامه فرستاديد!
دعوت از يك تيم ملي براي حضور در تورنمنت آن هم در فيفادي كه هر دقيقه آن براي كادر فني و بازيكنان حكم طلا دارد تنها يك رويداد ورزشي ساده نيست؛ اين يك قرارداد نانوشته مبتني بر احترام متقابل و تسهيل شرايط و فراهم كردن بستري براي پيشرفت فني است.
اما ماجراي اخير دعوت فدراسيون فوتبال عراق از تيم ملي ايران فراتر از يك ناهماهنگي ساده به يك بي‌احترامي برنامه‌‌ريزي‌شده شباهت دارد كه فدراسيون فوتبال ايران و مهدي تاج به آن تن داده‌اند.
اولين سوالي كه مطرح مي‌شود اين است كه دعوت كرده‌‌اند تا چه شود؟ كه تيم ملي كشورمان را در آخرين لحظات با لغو مجوز پرواز مستقيم سرگردان كنند و آنها را به سفري فرساينده و توهين‌‌آميز وا دارند؟ اينكه دولت عراق در ساعات پاياني مجوز پرواز مستقيم تهران به بصره را كه پيش‌‌تر صادر شده بود لغو مي‌كند و كاروان تيم ملي را مجبور مي‌سازد تا با پرواز به آبادان و سپس طي كردن دشوار مسير زميني به بصره برسند؟
اين بيش از آنكه يك مانع فني يا سياسي باشد دهن كجي به مهمان است. در دنياي حرفه‌‌اي فوتبال ميزباني يعني فرش قرمز پهن كردن و دغدغه‌هاي سفر را براي تيم مهمان به حداقل رساندن. اما اقدام عراقيها دقيقا در جهت عكس اين اصل است. مگر مي‌شود كشوري تيم ملي همسايه‌‌اش را براي مسابقه دعوت كند اما در گام اول شرايطي را تحميل كند كه خستگي مفرط، اولويت بازيكنان پيش از تمرين و مسابقه باشد؟ اين سناريو تصوير زشتي از ميزباني در خاورميانه به دست مي‌دهد. اگر عراق قادر به تأمين شرايط يك پرواز مستقيم نيست يا محدوديت‌‌هاي تحريم هوايي اجازه اين كار را نمي‌دهد چرا از همان ابتدا با قاطعيت و صداقت عدم امكان ميزباني مطلوب را اعلام نكردند؟
در وهله اول فدراسيون فوتبال عراق بايد پاسخگو باشد كه چگونه ميان وعده ميزباني گرم و واقعيت زميني كردن مليپوشان ايران چنين شكاف عميقي وجود دارد؟ اين گونه برخوردها نه‌‌تنها بويي از اخلاق ورزشي نبرده كه نشان‌دهنده نبود كمترين درك ديپلماتيك از جايگاه يك مهمان در تورنمنت‌هاي فوتبالي است. مليپوشان ايران براي اين دو بازي تداركاتي نياز به تمركز و آمادگي كامل دارند نه اينكه انرژي خود را در راهروهاي فرودگاه و در نهايت جاده‌هاي منتهي به مرز تلف كنند.
چرا به هر شرايطي تن مي‌دهيد؟
اما به اندازه عراقيها فدراسيون فوتبال ايران هم در اين ميان مقصر است كه با پذيرش اين بي‌احترامي و تن دادن به اين تغيير برنامه در لحظات آخر عملا به اين بي‌احترامي رسميت بخشيده است. وقتي به سادگي از كنار اين بي‌احترامي سيستماتيك عبور مي‌كنيم به ميزبان جسارت مي‌دهيم تا در آينده هم با همين سبك و سياق با فوتبال ايران رفتار كند.
در ماه‌هاي گذشته بحث پرواز تيم‌هاي باشگاهي براي حضور در مسابقات ليگ نخبگان و ليگ قهرمانان آسيا داغ شده بود. در آن مقطع باشگاه‌هايي كه نمي‌توانستند به هر طريقي كه شده پرواز مستقيم فراهم كنند زميني راهي مسابقات مي‌شدند چرا كه شركت نكردن در رقابت‌ها با جريمه و محروميت مواجه مي‌شود. اما فدراسيون فوتبال بايد پاسخگو باشد كه لغو ديدار مقابل فلسطين چه مشكلي براي فوتبال ايران به وجود مي‌آورد كه او حاضر شده خطر سفر زميني از آبادان به بصره را براي مليپوشان ناديده بگيرد و تيم را راهي عراق كند؟ چرا او نتوانسته با تحت فشار گذاشتن مقامات فوتبال عراق و رايزني از طريق وزارت امور خارجه و ساير دستگاه‌هاي ذي‌ربط پرواز مستقيم براي اعضاي تيم ملي فراهم كند؟
ناكارآمدي از امريكا تا عراق!
اين نخستين‌بار نيست كه انفعال فدراسيون فوتبال موجب پايين آمدن شان فوتبال ملي مي‌شود. در جام جهاني هم همين ناكارآمدي بود كه باعث شد تيم ملي ايران مجبور شود با وجود ميزباني امريكا از بازي‌هايش در مكزيك اردو بزند و هر بازي رنج سفر و پرواز و گيت و بازرسي را به جان بخرد.
اين تورنمنت از همين حالا با تلخي آغاز شده و اين سبك از ميزباني در تاريخ فوتبال ما به عنوان سندي از بي‌كفايتي ميزبان و انفعال مسوولان ايراني ثبت خواهد شد. ميزباني كه عرضه فراهم كردن شرايط براي حضور تيم مهمان را ندارد و مهماني كه حاضر است تن به هر شرايطي بدهد تا فقط در يك مسابقه كاملا بي‌اهميت كه هيچ كمك فني هم به تيم ملي ايران نخواهد كرد، حضور يابد.
در پايان بايد گفت فوتبال را نبايد به عرصه خودنمايي‌هاي سياسي بي‌حاصل تبديل كرد و خطاب به عراقيها بايد گفت اگر شرايط ميزباني نداريد چرا با آبروي ورزشي ديگران بازي مي‌كنيد؟